U bent hier:

Helemaal alleen in de natuur

Datum:19/02/2020

Met nieuwe energie en een zwaardere bepakking fiets ik begin november Montenegro in. De aanschaf van regenkleding blijkt een slimme zet, want de buien komen en gaan. Wolken versperren het zonlicht en de hele dag is gehuld in een soort schemer. De wind klappert om me heen, maar desondanks is het genieten. Het land­ schap van grijze rotsen en struikgewas is vrijwel stil. Op een steen­worp afstand van het toeristische Kotor trek ik de verlaten heuvels in. Verstopt tussen de bossen zijn her en der gehuchtjes te vinden. Vijf huizen en een kerk.

Tegen het vallen van de avond zoek ik een beschutte plek, want het onweer ligt op de loer. De kippenboer die ik om toestemming vraag in de kerk te overnachten, wijst me op een hotel in Dide; een gehucht drie kilometer verderop dat slechts uit één gezin bestaat. Via een gravelweg en met koplamp op kom ik in het donker binnen.

Raico, een vriendelijke vijftiger met weinig kennis van talen, woont samen met zijn moeder en heel veel dieren in een verder verlaten dal. In het voorbijgaan zag ik al een paar katten en een hond. Té nieuwsgierig naar hoeveel huisdieren hier rondhuppelen, stap ik over de taalbarrière heen: “How many ‘miauw’, ‘woof woofandhinnik’ do you have?” Met een vrolijk gezicht antwoordt hij: “Four ‘miauw’, seven ‘woof woof’ and two ‘hinnik’. And one people”, voegt hij aan het rijtje toe, al wijzend op zijn voor de kachel zittende moeder. Wetende dat in de omringende dorpen gemiddeld ook maar drie mensen wonen, moet je hier echt spre­ken van ‘gezelschapsdieren’.

Lees hier verder

Sponsoren


Zoeken