Ik rits mijn tent open en verwelkom de verse lucht. De zon staat al hoog boven het Iraanse plateau. Ik moet langer geslapen hebben dan voorzien. Ik kijk voor me en ontdek dat mijn tent als een eilandje in een grote plas water staat. Ik ben even in de war. Gisteren zette ik mijn kamp op tussen vier muren van een beschutting. Die is nu helemaal ondergelopen. Onmogelijk dat hier vannacht zoveel regen viel. Zonder verklaring schiet ik in actie. De binnenkant van mijn tent is wonderbaarlijk droog gebleven en dat wil ik zo houden.  Als alle spullen uiteindelijk ergens droog staan, schuif ik de modder van mijn klompen af en plof ik neer op een steen. Ik zie buizen liggen op de akkers, de landbouwers moeten in de ochtend de kraan opengedraaid hebben. 

Ik zoek ondertussen de schaduw op en zit op een stoepbalk op de parkeerplaats. Dan komt er een oude Ford pick-up aanrijden, een echte Montana-barrel. Achter het stuur zit een man met een lange witgrijze baard. Hij zet zijn bril op, bladert door wat papieren en kijkt even mijn kant op. Hij ziet eruit alsof hij zo uit een western is weggelopen.

12 mei. Mijn verjaardag. Geen taart, geen slingers, maar wel een prachtige fietsdag door het glooiende Franse landschap. Ik slingerde vrolijk over verlaten weggetjes, nam hier en daar een foto van de omgeving — met Verdun als historisch hoogtepunt — en genoot van de libellen en vlinders die hier in groten getale rondfladderden. Alles leek perfect.