Off-road Vaucluse (F), 31 mei - 6 juni

27 juni 2026

Zeven dagen trappen, stof happen en genieten

Hans Bakker

Toen ik lucht kreeg van deze Off-road tocht door de Vaucluse, was ik nog geen officieel lid van De Wereldfietser. Ik zat wel eens op het forum (hansopdefiets) maar meer niet. Toen ik het evenement zag en de info erover had bekeken op bikepacking.com, wist ik dat ik lid moest worden; hier wilde ik bij zijn! Ik heb vaker in de Alpen off-road ge-bikepacked, dit leek in hetzelfde straatje te passen. Contact met organisator Bert via de e-mail en na een tijdje op de reservelijst, kwam al snel een plekje vrij.
En zo geschiede. Ik heb een TGV naar Avignon geboekt, m'n dropbar mtb uit elkaar gehaald en in een tas gestopt en zo vertrok ik naar een snikheet Zuid-Frankrijk. Na een nacht slapen in Avignon, zet ik koers naar de startlocatie van de off-road tocht.

Dag 1 - Op gang komen in de hitte

De start van een route die uiteindelijk ruim 400 kilometer lang blijkt te zijn, met meer dan 8.000 hoogtemeters.
Het is nog even aftasten: hoe zit iedereen op het zadel? Sommigen met stijve benen van de lange autorit van de dag(en) ervoor. Ik heb daarentegen al warme benen van de dag ervoor vanuit Avignon naar de startcamping. Organisator Bert raadde deze route aan. (Advies: doe dat niet als je een makkelijke eerste dag wilt hebben. 😆)

Het is tegen het einde van de ochtend alweer 33 graden, dus makkelijk wordt het allemaal niet. De ochtend bestaat voor een groot deel uit klimmen, maar gelukkig volgt er een afdaling die voelt als een cadeautje: brede, fijne gravelwegen waar je op snelheid zelfs voorzichtig van de grond komt dankzij de remheuvels. Dit is genieten.

Het tempo ligt hoog en doordat de eerste etappe bewust wat kort is, staan we al snel op de camping. Les Cerisiers blijkt een prima plek om bij te komen. Zwembroek aan, het zwembad in en afkoelen maar. Alsof het nog niet genoeg is, valt er ook nog een pizza-party samen met onze aankomst. Fietsen, zwemmen en pizza eten, mijn favoriete bezigheden, keurig in één dag gepropt.

Dag 2 - Diversiteit en doorzettingsvermogen

Vandaag is één van die dagen waarop alles samenkomt. Mooier en gevarieerder wordt het niet. We steken de Petit Luberon over, deels fietsend, deels hike-a-bike. Ik fiets zolang het kan, en dat blijkt verrassend lang. 😇 Wat meehelpt is het zorgvuldig uitgekozen verzet; 28 tanden voor, 50 achter.

De groep blijkt gevuld met volhouders. We nemen een koffiestop, lunchen op een dorpsplein met eigen proviand. 's Middags gebeurt het onvermijdelijke: de eerste serieuze lekke band. Pluggen helpen niet meer; dit is einde oefening voor de band. De ongelukkige fietser moet behoorlijk extra kilometers maken naar een Decathlon om aldaar een set tractorbanden te scoren. Achteraf gezien een vooruitziende investering, want die tweede band blijkt nog van pas te komen.

’s Avonds eten we op de camping een zelf bij elkaar gesprokkelde maaltijd: taboulé, wortelsalade, feta en walnoten. Simpel, maar precies goed.

Dag 3 - Weer, pech en improvisatie

De wekker gaat om vijf uur. Er wordt in de middag onweer verwacht en dat willen we voor zijn. Na koffie in het dorp beginnen we aan een klim van elf kilometer naar de Mourre Nègre, met 1125 meter de hoogste berg van de Luberon.

Asfalt verandert al snel in scherp grind en vervolgens in steenpuin. Daarop klimmen we het grootste deel van de ochtend. Op de top staan schapen, bewaakt door patous — berghonden die er weinig moeite mee lijken te hebben om een onvoorzichtige fietser als snack te zien.

Dan slaat het noodlot toe. Op het asfalt gaat het mis: een valpartij, een harde klap en een medefietser blijft achter op de grond. De ambulance wordt gebeld en hij moet voor controle mee naar het ziekenhuis. M'n fiets is ook niet ongeschonden uit de situatie gekomen. Met behulp van de reserveband die een dag eerder is gekocht, en het vakkundig sleutelwerk aan het wiel door de mechanieker van de groep, kan ik mijn tocht toch hervatten.

De impact van het moment is groot. Organisator Bert besluit terug naar huis te fietsen om daar de auto te pakken en naar het ziekenhuis te rijden om ondersteuning te bieden. Uiteindelijk blijkt de schade mee te vallen en loopt het, gelukkig, met een sisser af. De gevallen fietser meldt zich de volgende dag weer samen met Bert.

Door alle vertraging rijden we recht richting de naderende onweersbui. Net wanneer een nieuw mooi stuk begint, barst het onweer los en komt het met bakken uit de hemel. We schuilen, wachten, en besluiten uiteindelijk een gîte d'etape in het dorp te boeken. Het is zo’n dag waarop alles samenkomt: inspanning, tegenslag, improvisatie en opluchting. Wat. Een. Dag. 

Dag 4 - Solo in het ritme

Het zonnetje schijnt weer en na gezamenlijke inkopen gaan we op pad. Maar al na een uur weet ik: vandaag rijd ik alleen. Steady tempo, weinig stoppen, gewoon doortrappen.

Bij de warme bakker in Banon blijkt het koffiezetapparaat kapot — of eigenlijk de waterleiding — maar het alternatief is ook prima; cola met zoete broodjes. In de middag lunch ik in een schaduwrijk parkje/speeltuin in Revest-du-Bion: baguette met tomme. Daarna zet ik mijn geheime wapen in: een powernap.

In de middag verschijnt in de verte langzaam een kale berg aan de horizon. We slapen op een camping in Montbrun-les-Bains, waar — ondanks de naam — geen bad te vinden is. Wel een fietsenwinkel, waar ik naar buiten loop met een paar verse witte Ventoux-sokken. Prioriteiten.

Dag 5 - De Mont Ventoux

Vandaag: Mont Ventoux. Uiteraard grotendeels via onverharde paden, want alleen asfalt zou te makkelijk zijn. 😇

Mijn ontbijt en lunch blijken ’s ochtends aangevreten, meters naast de tent te liggen. Nieuwe band gemonteerd de avond ervoor — een Dubnital — en dat rijdt, met minder profiel, duidelijk beter dan de geleende tractorband. Ik vertrek als laatste, rijd eerst alleen en sluit later weer aan bij de groep.

Allemaal halen we de top van Ventoux, maar lang blijven we niet hangen: jasje aan en binnen vijf minuten daal ik alweer af richting Malaucène. En wat voor afdaling — schitterend. Onderweg worden we tegengehouden door een kudde schapen, weer bewaakt door vier schaapshonden. Afstappen en rustig passeren is de enige optie. Iemand zegt nog iets over Martin Gaus maar ik concentreer me vooral op deze passage en ben waakzaam.

Een mooie dag, afgesloten met regen die precies begint wanneer wij op de camping zijn en onze tenten hebben opgezet. In de stromende regen lopen we naar het restaurant op de camping. Hebben de regenjassen ook eens dienst.

Dag 6 - Landschap en verstilling

Ik word wakker tussen mijn drogende sokken. Onze tenten zetten we in de ochtendzon te drogen. De regen van de avond ervoor maakt plaats voor een frisse start. De groep vertrekt alweer vroeg; ik kom langzaam op gang en haal ze na ruim een uur in.

We fietsen vandaag door Les Dentelles de Montmirail: grillige, spitse bergkammen omringd door wijndorpen als Vaison-la-Romaine, Beaumes-de-Venise en Gigondas. Ik heb de namen op de etiketten in het verleden vaak op tafel zien staan maar ben er nog nooit geweest. Bijzonder. Het landschap is schitterend en afwisselend, met wijngaarden zover het oog reikt.

Er is tijd voor een kaarsje in een kerk, een ijsje onderweg en boodschappen bij de plaatselijke U. ’s Avonds koken we samen aan picknicktafels in de ondergaande zon. Zo’n dag die alles in zich heeft.

Dag 7 - Terug naar het begin

De laatste dag alweer. Sommigen willen vroeg vertrekken zodat ze in de middag al richting huis kunnen rijden. Zelf heb ik nog twee bonus-dagen voordat ik de TGV naar Brussel neem.

Ontbijt op de camping, gevolgd door een tweede ontbijt bij de warme bakker in het dorp — het begint een gewoonte te worden. Alles is hier warm, inclusief de camembert van gisteren in mijn rugtas. Halverwege de dag peuzel ik hem op samen met de baguette. Het enige wat ontbreekt is een klein glaasje wijn — waarom verkopen ze dat niet op de Col de la Ligne?

De route blijft pittig: steile puinhellingen wisselen elkaar af, soms zo steil dat lopen onvermijdelijk is. We komen niemand tegen, tot we in de stadjes ineens weer tussen de drukte belanden. Het is een zaterdag. We kruizen Col de la Ligne en ineens is het vol met lycra en carbon racers. Waar zij na een foto afdalen over asfalt, moeten wij nog even verder omhoog, onverhard. Roadies hebben het toch maar makkelijk.

De laatste afdaling — over strak asfalt — brengt ons terug in Saint-Saturnin-les-Apt, waar we zeven dagen eerder, begonnen. Bij organisator Bert wacht een welverdiende finishborrel.

Wat een week. Wat een omgeving.

Nawoord

Zeven dagen lijken op papier misschien een overzichtelijke tijdspanne, maar op de fiets rek je de tijd op tot iets anders. Dagen worden gemeten in hoogtemeters, liters water, het aantal lekke banden en de kwaliteit van de koffie bij de warme bakker.

Wat deze tocht bijzonder maakt, zit niet alleen in het landschap — hoe indrukwekkend ook — maar juist in de optelsom van kleine momenten: een onverwachte pizza-avond, een geïmproviseerde reparatie, een gedeelde maaltijd op een camping, of simpelweg het besef dat je benen het, ondanks alles, toch weer doen.

Er is ongemak: hitte, onweer en kapotte spullen. Maar dat ongemak is precies wat de ervaring kleur geeft. Zonder dat zouden de afdalingen minder leuk zijn, de maaltijden minder verdiend en het bier aan het einde minder koud.

En dan is er nog de groep. Of je nu samen rijdt of bewust even alleen, je deelt dezelfde route, dezelfde verhalen en uiteindelijk dezelfde finish.

Wat blijft, zijn niet alleen de kilometers, maar vooral het gevoel: dat je ergens volledig in opging, ver weg van alles wat normaal belangrijk lijkt.

En dat je stiekem alweer nadenkt over de volgende tocht...