Vooraf werd deze tekst gedeeld.
Teutoburgerwald ook bekend van Tecklenburg.
Het mooie van deze omgeving is dat je fietst in een glooiend landschap.
Ook is het daar mogelijk om gelijkmatig verhard omhoog te fietsen en daarna een mooie onverharde afdaling te nemen.
De auto’s gaan over de voor hen doorgaande routes. Als je met de fiets de kleine weggetjes neemt, die je daar in overvloed hebt, kom je bijna geen auto tegen.
Af en toe nemen we een onverhard pad, dat geeft afwisseling.
Het is ook gezellig om met een tocht van de Wereldfietser mee te gaan.
Het is een sociaal gebeuren. We fietsten in groepjes van gelijk tempo.
Je geniet meer als je niet boven je eigen kunnen fietst.
Er zit ook rust in de tocht, geen opgejaagd gevoel, maar ook tijd voor een pauze.
Na zo’n weekend heb je het gevoel dat je een week bent weggeweest.
Kijken naar de foto’s: de tekst klopt helemaal!!
Verslag van een deelnemer
11 juni – één dag voor de tocht vertrek ik vanaf Utrecht Centraal richting Osnabrück met de trein. Spannend! In de trein ontmoet ik een andere deelnemer, Petra, en samen fietsen we naar de camping, dichtbij het startpunt voor de volgende dag. Op de camping komen we gelijk een aantal andere fietsers tegen. Samen met Esther, Annemiek, Hans en Cathaline eten en drinken we wat, voordat we de avond afsluiten. De sfeer zit er gelijk goed in.
12 juni – het avontuur gaat vandaag beginnen! Na in een miezerbuitje te hebben ingepakt (bah), vertrekken we richting de parkeerplaats, waar we de andere deelnemers en Barbara, de organisator van de tocht, ontmoeten. Gelijk zie ik dat we een leuk clubje vormen. Ook leuk om een aantal bekende gezichten te zien! Na een korte instructie en het verdelen van de groepen vertrekken we.
Het heeft flink geregend, dus de offroadroute is dan ook nat, blubberig en uitdagend. Leuk!!! Na wat pittige eerste kilometers volgt heerlijk gebak en koffie op een leuk uitgekozen plek door Barbara. Hier komen de verschillende groepen samen en worden de eerste ervaringen uitgewisseld. Na een prachtige tocht door de bossen en over mooie open stukken komen we aan op de camping. Iedereen komt gezellig bij elkaar zitten voor het avondeten en het groepsgevoel en de sfeer zijn top.
13 juni – na voor mij helaas een korte nacht word ik wakker met prachtig zonnig weer. De tent kan dus droog mee. De tocht is wederom prachtig, met soms een uitdagende klim! Door de harde wind zijn er hier en daar een paar bomen omgewaaid, waardoor we onze fietsen moeten tillen. Dit is toch echt waarvoor je het doet.
In de avond ben ik met een deel van de groep uit eten geweest, terwijl de rest gezellig met elkaar gaat koken.
14 juni – wederom staan we op met een heerlijk zonnetje. Ik heb goede hoop op een zonnige dag. Na het nemen van de groepsfoto gaan we weer op pad, terug naar Osnabrück. Al snel worden we overvallen door de eerste bui. Gek genoeg ga je eraan wennen en zorgt dit juist voor wat extra uitdaging tijdens de tocht.
We komen weer langs erg mooie bospaden, huisjes en open stukken land. De benen zijn inmiddels goed moe, dus het is helemaal niet erg dat ik na 31 kilometer bij het station kan afslaan voor de trein naar huis. Hiervoor heb ik nog met een klein groepje geluncht en waarna we afscheid hebben genomen. Ik sluit af hoe ik begon, samen met Petra fiets ik naar het station om de trein naar huis te pakken.
Het weekend was zeer geslaagd!
"De ruigheid van een offroadtocht is iets wat iedereen eens zou moeten proberen. Barbara zorgt ervoor dat er voor ieders niveau een geschikte route is."
Miguel Møller
