Plaats je reisanekdote op de website van de Wereldfietser

 Als ingedommelde draken wachten de heuvels tussen hier en Firuzabad. Het is vijf uur rijden met veel hoogtemeters. Af en toe kruis ik een auto, telkens zwaaien mensen of steken ze een duim uit. Maar de Iraanse Paykan waarmee ze rijden, motiveert me genoeg. De wagen van het volk is een dame die nagekeken mag worden. Het doet denken aan de Lada, die je ziet zodra je de grens oversteekt naar de voormalige Sovjet-Unie. Maar de heersers van het asfalt zijn de giganten die je van kilometers ver ziet aandaveren. De vooruitgestoken neus bouwt een afstand tussen de weg die bereden moet worden en degene die het geluk heeft een Mack-Truck te mogen besturen. Op de cabine staat telkens een motto. ‘KING OF THE ROAD’ of ‘ONLY GOD’. Wat hier op de baan rijdt, roept nostalgie op naar tijden die je zelf niet meemaakte. 

Ik zoek ondertussen de schaduw op en zit op een stoepbalk op de parkeerplaats. Dan komt er een oude Ford pick-up aanrijden, een echte Montana-barrel. Achter het stuur zit een man met een lange witgrijze baard. Hij zet zijn bril op, bladert door wat papieren en kijkt even mijn kant op. Hij ziet eruit alsof hij zo uit een western is weggelopen.

12 mei. Mijn verjaardag. Geen taart, geen slingers, maar wel een prachtige fietsdag door het glooiende Franse landschap. Ik slingerde vrolijk over verlaten weggetjes, nam hier en daar een foto van de omgeving — met Verdun als historisch hoogtepunt — en genoot van de libellen en vlinders die hier in groten getale rondfladderden. Alles leek perfect.

In een kast hebben we dertig fotoboeken staan, handelend over evenzovele fietstochten door Europa, steeds van een maand lang en ongeveer 1500 kilometer. Verreweg het dikste  album is dat van onze tocht door het Cantabrische gebergte: een superervaring! We hadden al wel eerder, met plezier, in Spanje gefietst, door de Pyreneeën, van oost naar west en langs de Franse kant weer terug.

Ik fietste vandaag het traject Shrewsbury – Newtown van de Lôn Cambria (NCR 81), een route die dwars door Wales loopt tot aan de Ierse Zee. Cambria is middeleeuws latijn voor Cymru, de Keltische naam van Wales. Het beginstuk in dit landje zou ‘challenging’ zijn en terecht - zo heb ik mogen constateren.

Gijs was vroeger een fervent wandelaar. Jaren geleden kampeerde hij met zijn gezin in Hospital de Orbigo, een klein Spaans dorpje aan de “Camino Frances”. Een eeuwenoude pelgrimsweg naar Santiago de Compostella. Daar bezwoer hij zichzelf om ooit die pelgrimstocht zelf te maken, te voet. Jarenlang heeft hij veel gewandeld. Hij genoot van de wisselende seizoenen, donker of licht,

Gelukkig komen er een auto en een bus langs. De enige manier om vooruit te komen is namelijk om in hun slipstream te blijven rijden. Het ruikt ontzettend naar verrotte krab, ik heb de krabsmurrie tot aan mijn bovenbenen zitten en moet een flink tempo rijden om de auto's bij te houden. Wat niet meevalt over de inmiddels spekgladde Doodgeredenkrabbenweg.

En nu heb ik vanaf de treinbank zicht op mijn trouwe bondgenoot, die ik van de conducteur aan de hengsels van een deur moest vastmaken, zodat deze niet zou vallen. In het buitenland doe ik altijd netjes wat ze van mij vragen. Om geen misverstanden te krijgen en om geen irritatie op te wekken.

Er zat al een paar dagen tijdens lange afdalingen een rare tik in mijn achterrem, ik had niet kunnen vinden wat het was. Het getik ging ook steeds weer weg als de remschijf afkoelde. Maar nu was het echt mis, de rem bleef hangen, fietsen was ineens erg veel zwaarder geworden. 

We weten dat als je gaat waar de Thai met hun brommertje gaan, alles gladjes verloopt. Maar ja, de Thai nemen hun brommer niet mee naar het Maleisische eiland Langkawi…

Het is vrijdag 7 april tegen 17:00 uur als ik arriveer op camping De Badhoeve aan het IJmeer, de plek waar het allemaal gaat beginnen. Mijn allereerste tocht met de Wereldfietsers nadat ik drie jaar de kat uit de boom keek. Ik heb twee roltrappen getrotseerd omdat de liften defect waren en kom vanaf station Amsterdam CS gereden.

Wanneer we ‘s morgens de tent uit kruipen, ligt er rijp op het gras. We breken de tent af, ontbijten en maken ons klaar voor vertrek richting het station. Aldaar treffen we de andere deelnemers. Niet veel later vertrekken we en beginnen aan de door de organisatoren uitgestippelde route. In een bonte stoet rijden we Steenwijk uit.

Met een pak Cubaanse valuta, CUC’s op zak trappen we vanaf Matanzas richting Havana. Zo begint onze tocht op Cuba. De bijzondere cultuur, natuur en Ruuds fascinatie voor oldtimers wekte onze nieuwsgierigheid naar Fidels Cuba.

Ik zag de zon opkomen in de bergen in Zwitserland, en de zon ondergaan op het water in Venetië. Ik voelde me vrij, ontspannen, ik deed 24u per dag vollenbak mijn goesting en genoot ervan om 4 weken lang buiten te leven. Lachen, huilen, angst, adrenaline, frustraties en boos zijn, het hoorde er allemaal bij.

Na een hectische tijd was ik toe aan avontuur, lekker in mijn eentje. Om daarvoor op de fiets te stappen leek mij perfect: volledig vrij, goedkoop, heel veel natuur, en ook nog eens sportief! Als tweeëntwintigjarige student was ‘goedkoop’ natuurlijk wel een belangrijke voorwaarde.....

In tijden van corona moet je pakken wat je pakken kunt. Zoals Anne en Marco, die zich in het Pontisch Gebergte in Noordoost-Turkije in een toeristisch gebied aan het eind van de wereld wanen. Ondanks de pandemie en een cartoonrel voelen ze zich meer dan welkom.

Ik was even vergeten hoe dat voelt, zo’n warme, tropische wind, als ik in Paramaribo uit het vliegtuig stap. Paramaribo, de prachtige hoofdstad van het niet zo prachtige Nederlandse koloniale verleden in de west, met zijn witte, houten, koloniale gebouwen en huizen.....

Er is niks aan om in de Baltische staten te fietsen. Het asfalt is druk, het gravel eindeloos. Ik wilde er niet per se fietsen. Finland was het doel, we waren in Polen, de Baltische staten lagen ertussen. Toch hadden die kleine landen aan de Oostzee iets exotisch. Dicht bij huis en modern, maar toch zo anders.