Na een korte bandenplaksessie van Ruud fietsen we verder door Montana. Het is heet, we zijn al bijna twee weken onderweg door de Rocky Mountains, en na dertig kilometer stoppen we bij een bar/motel. Ruud gaat naar binnen voor twee cola en blijft opvallend lang weg; later blijkt dat hij zich staat te vergapen aan het interieur vol opgezette elanden en beren.
Ik zoek ondertussen de schaduw op en zit op een stoepbalk op de parkeerplaats. Dan komt er een oude Ford pick-up aanrijden, een echte Montana-barrel. Achter het stuur zit een man met een lange witgrijze baard. Hij zet zijn bril op, bladert door wat papieren en kijkt even mijn kant op. Hij ziet eruit alsof hij zo uit een western is weggelopen.
Wanneer hij uitstapt, maak ik een praatje en vraag of ik een foto van hem mag maken. Hij knikt, maar wenkt me eerst naar zijn auto. Uit het dashboardkastje haalt hij een fotoboek. Tot mijn verbazing staat het vol met prachtige zwart-witfoto’s van Montana-figuren, wilde dieren en fotomodellen in bizarre situaties: een wolf naast een vrouw in een auto, een beer aan een dinertafel als een soort Laatste Avondmaal. En op meerdere foto’s staat hijzelf — soms zelfs naast Cindy Crawford, met een wolf op de bar.
Trots bladert hij het hele boek met me door. Bij de foto van de beer aan tafel vertelt hij dat het dier tijdens de shoot zo volgestopt werd dat het uiteindelijk in slaap viel. Wanneer ik vraag hoe hij bij al die fotoshoots terechtkwam, antwoordt hij alleen: “Because I represent the Mountain man.”
We schudden elkaar de hand, ik maak een paar foto’s van hem, en hij tipt ons om de galerie van fotograaf David Yarrow te bezoeken in Virginia City, dat toevallig op onze route ligt.
Een paar uur later komen we daar aan, maar de galerie is gesloten. Terwijl we tegenover zitten te lunchen, stopt er een auto en gaat iemand naar binnen. Ik waag mijn kans, klop aan en vertel dat we de Mountain Man hebben ontmoet. De beheerder laat me binnen, wijst me de foto’s waar hij op staat en zegt lachend: “So you did meet Santerclaus!” Hij bevestigt het verhaal van de slapende beer en vertelt dat het dier inmiddels is overleden. Ik mag nog een speldje prikken op de wereldkaart om te laten zien waar ik vandaan kom.
Later lezen we dat David Yarrow een fotograaf van wereldfaam is, met galerieën over de hele wereld. Dat maakt de ontmoeting met de Mountain Man voor ons nog bijzonderder.
Door alle euforie vergeten we bijna dat er nog een pas van zes kilometer in de hitte op ons wacht. Met veel puffen en een paar stukjes lopen bereiken we de top. Daar plof ik neer in de schaduw — en zie dan het waanzinnige uitzicht over de Madison Valley. Een onverwachte traktatie na een onverwachte dag.
We eindigen met een adembenemende afdaling naar Ennis en zetten onze tent op aan de Madison River. De foto’s van vandaag zijn, hoe kan het ook anders, in zwart-wit.